Van Hooijdonk assisteert Hiddink: soort zoekt soort

15/02/2011 12:00

Zelfspot in de voetballerij is ongeveer net zo schaars als water in de woestijn. Het is een kwestie van goed zoeken en diep graven, met een minimale kans van slagen. Er zijn, godzijdank, uitzonderingen. Guus Hiddink, bijvoorbeeld.

Vorige maand gaf de wereldburger uit de Achterhoek een fraai staaltje relativeringsvermogen ten beste. Hij was in de Turkse badplaats Antalya om een congres voor voetbalcoaches bij te wonen en liet zich tussen de bedrijven door interviewen door NOS-verslaggever Ronald van de Geer. De locatie – hotel Titanic – bracht Hiddink op een idee dat doordrenkt was met zelfspot. Hij dacht alvast mee met het filmpje dat de NOS zou gaan uitzenden als de Turkse bond hem vanwege de magere resultaten de laan uit zou sturen.

En dus stelde de bondscoach van Turkije voor om met gespreide armen op de boeg van het nagebouwde schip te gaan staan. Precies zoals Leonardo DiCaprio dat deed in de bioscoopfilm over de Titanic. De ondergang tegemoet. 'Dan hebben jullie vast het eindshot van het filmpje over mijn ontslag', had Hiddink tegen Van de Geer gezegd en de trainer lachte er smakelijk bij.

Een andere uitzondering op de regel van schaarse zelfspot in de voetballerij is Pierre van Hooijdonk. Nooit zal ik een telefoongesprek vergeten dat we in het voorjaar van 2004 voerden. Als topscorer van Turkije had hij Fenerbahçe naar de landstitel geleid en op het moment dat ik hem belde, was de huldiging der kampioenen in volle gang.

'Met de koning van Istanbul', zei Van Hooijdonk ter begroeting en hij richtte zijn mobieltje op de mensenmenigte die voor hem stond. Oergebrul klonk uit tienduizenden kelen. Daarna zei Van Hooijdonk, die op 34-jarige leeftijd dan eindelijk zijn eerste landstitel had behaald, door de telefoon: 'Ik maak het bijna elk seizoen mee, maar het verveelt nog steeds niet, die kampioenshuldigingen.'

Soort zoekt soort en daarom was het geen grote verrassing toen vorige week het nieuws naar buiten kwam dat Hiddink en Van Hooijdonk gaan samenwerken bij de Turkse voetbalbond. Met humor, ambitie, mensenkennis en voetbalvisie als voornaamste raakvlakken. Hiddink heeft al vaker aangetoond een neusje te hebben voor het aanstellen van de juiste assistenten.

Op het WK '98 liet hij zich als bondscoach van het Nederlands elftal terzijde staan door Frank Rijkaard, Johan Neeskens en Ronald Koeman. Mannen die – in tegenstelling tot Hiddink zelf op dat moment – wisten wat er op een wereldkampioenschap gevraagd wordt van een nationale selectie.

De toegevoegde waarde van Van Hooijdonk zit in zijn kennis van zowel het Turkse als het West-Europese voetbal en de status die hij in twee seizoenen bij Fenerbahçe heeft opgebouwd. Dat laatste merkte ik destijds al, toen tijdens een bezoek aan Van Hooijdonk een wandeling van honderd meter door Istanbul ongeveer anderhalf uur in beslag nam.

Bij het restaurant waar we ons uiteindelijk naar binnen wurmden moest politiebewaking geregeld worden, vanwege de aanzwellende meute Fenerbahçe-fans bij de deur. Een maand geleden, rond de oefenwedstrijd van Ajax in Istanbul tegen Galatasaray, viel op hoe hoog Van Hooijdonk nog steeds wordt aangeslagen in Turkije. Op straat, in de kroeg, zelfs in het stadion van de aartsvijand; overal kwam het gesprek linksom of rechtsom op die lange spits uit Nederland.

Saint Pierre noemde onze Turkse gids hem, heilige Pierre. Zoals Hiddink in Australië, sinds hij dat land in 2006 voor het eerst in 32 jaar naar het WK loodste, als Saint Gus door het leven gaat. Zwaar overdreven natuurlijk, die heiligverklaringen. En net zo relatief als de vermeende onverwoestbaarheid van de Titanic. Maar waarschijnlijk hadden ze dat zelf ook al bedacht.

Simon Zwartkruis