'Een laatste saluut aan HFC Haarlem'

16/03/2010 12:45

Barry van Galen stak zijn armen in de lucht, haalde diep adem en brulde vanuit zijn tenen de naam van de club die hem altijd het liefst is gebleven: Haarlem. De andere aanwezige oud-spelers van De Roodbroeken schreeuwden met hem mee.

Martin Haar, Edward Metgod, Piet Keur, Piet Huyg, Joop Böckling, Abe van den Ban (nog steeds met sierlijke snor) en vele anderen; ze waren vorige week vrijdagavond allemaal nog één keer naar de Jan Gijzenkade getogen voor een laatste saluut aan de club die eind januari failliet werd verklaard.

Hún club. Daar stonden ze dan, gezworen kameraden, zingend zoals supporters dat normaal gesproken doen, in de kantine van wat ooit profclub Haarlem was. De stemming zat er vrijdagavond opvallend goed in. Geen geweeklaag of bittere tranen, er was eerder sprake van berusting.

Hoe tragisch ook, HFC Haarlem was niet te redden van de ondergang, daar was iedereen het wel zo’n beetje over eens. Het was ook geen avond om weemoedig te zijn. De Roodblauwe Leeuwen kwamen bijeen om Piet Keur in het zonnetje te zetten en overal waar de voormalige topscorer opduikt, regeert de gulle lach en stroomt de biertap. Dat was deze avond niet anders.

Al voordat het faillissement van Haarlem een feit was, besloot een groepje sympathisanten van de club dat de eregalerij diende te worden uitgebreid. In een eerder stadium waren Beer Wentink, wijlen Kick Smit en de vier jaar geleden overleden Gerrie Kleton geëerd.

Het vierde clubicoon dat aan het illustere rijtje moest worden toegevoegd was Keur. De man die in drie verschillende tijdvakken voor Haarlem uitkwam en tot een doelpuntentotaal van honderd reikte, in 234 competitiewedstrijden.

De man ook wiens Wikipedia-pagina op internet de volgende trivia bevat: 'Piet Keur had tijdens zijn actieve loopbaan de reputatie van een stapper en losbol. Zijn bijnaam was Piet Likeur, een verwijzing naar vermeend alcoholgebruik.'

Daar zit geen woord Chinees bij en Keur zal het een zorg zijn.
Zijn lange carrière voerde hem langs mooie clubs als Feyenoord, FC Twente, AZ en SC Heerenveen, overal scoorde de spits als een bezetene en zestien jaar na zijn debuut in het betaalde voetbal maakte hij de cirkel rond door af te sluiten bij Haarlem. Hij is een bijzondere vogel, die Keur.

Tweeënhalf jaar geleden leerde ik een andere dan de vrolijke kant van hem kennen. De selectie van Haarlem keerde terug naar Moskou, exact 25 jaar nadat de UEFA Cup-wedstrijd tegen Spartak aldaar was uitgelopen op een ramp.

Op de beijzelde trappen van het toenmalige Lenin-stadion vonden honderden Russische supporters de dood, bleek nadat de deksel eindelijk van de communistische doofpot was gegaan. Een kwart eeuw later organiseerden de Haarlemse broers Edwin en Michael Struis een herdenkings-wedstrijd en daar wilde ik getuige van zijn.

Het zou een onvergetelijke trip worden. Vooral de ontmoetingen met de nabestaanden van de slachtoffers maakten diepe indruk, ook op Keur. In de Nederlandse ambassade te Moskou keken we naar de aflevering die het televisieprogramma Andere Tijden over de ramp had gemaakt.

Bij veel nabestaanden vloeiden de tranen en ook Keur hield het niet droog. 'Wat een leed, wat een verdriet', was het enige dat hij stamelend kon uitbrengen. Zijn gezicht was wit weggetrokken. Zo had ik hem nog nooit gezien.

Uren later deed Keur het licht uit in de discotheek van het vermaarde Moskouse hotel Kosmos. Zo had ik hem veel vaker gezien. En zo zag ik hem afgelopen vrijdagavond opnieuw. Het chagrijn over het faillissement van zijn club was gezakt, aan de bar had Keur het hoogste woord, met de lach aan zijn kont.

Uiteraard was hij het die aan het eind van de avond het licht in de kantine doofde, voor eens en voor altijd.


Simon Zwartkruis