Zomaar een dag, met een verwoestende kracht

20/07/2011 12:00

Het was kwart voor acht in de ochtend en de telefoon rinkelde als vermomde heraut van alles wat komen ging. Teammanager Toon Renes van FC Twente meldde zich. 'Neem even zonnebrandcrème mee', zei Renes. 'Want dat ding is nu al aan het gloeien.'

Over het trainingskamp van FC Twente op het Zeeuwse schiereiland Walcheren viel die donderdag langzaam maar zeker de vrolijkheid. De bekerwinnaar had de avond ervoor met 3-1 gewonnen van AA Gent en trainer Co Adriaanse sprak over hogeschoolvoetbal. Onder een strakblauwe hemel liepen de spelers wat uit, aan de rand van het trainingsveld werd koffie geserveerd en voorzitter Joop Munsterman vertelde een mopje. Een hond lag loom in het gras, met de rug naar het veld. Het was zomaar een dag in juli en we keken elkaar eens aan. Ach, die voorbereiding, ze heeft ook wel wat.

Totdat, midden op de dag, ineens de zonsverduistering intrad. De kippen gingen spontaan op stok en koeien begonnen te loeien. De Twentse voetballers hadden zich net in een bus gehesen en voorzitter Munsterman stond op het punt om een lunch te bestellen, toen telefoons en telexen de onheilstijding over het ongeluk in De Grolsch Veste uitbraakten. Even leek het alsof het Enschedese dakgeraas tot boven de Zeeuwse eilanden doordonderde. Daarna was er stilte. Duisternis. Het totale niets van de verdoving.

Van het ene op het andere moment geraakte FC Twente in shock. Munsterman en andere clubfunctionarissen gingen in vliegende vaart naar Enschede. Spelers zochten de duinen op om uit te waaien. Het voor twee dagen later geplande oefenduel tegen een Zeeuwse selectie werd direct geschrapt en het trainingskamp even later ook. Om zes uur commandeerde Adriaanse zijn mannen vervroegd aan tafel, een half uur later vertrok de bus. Ook als bijzaak was voetbal totaal onbelangrijk geworden.

Er ontstond ook verbazing. Over de verdwazing op Twitter bijvoorbeeld, dat merkwaardige fenomeen dat acht miljard dollar waard schijnt te zijn. Een kwartier nadat de ramp in Enschede zich had voltrokken, verschenen al de eerste foto’s op het sociale medium. Lapzwansen twitterden direct macabere grappen, journalisten, ooggetuigen en volgers verloren zich in een wedren over aantallen doden en gewonden, en tussen feiten en verzinsels viel nauwelijks onderscheid te maken. Ook dat is Twitter: iedereen is nieuws en meningenvoorzienend geworden, het universum werd per telefoon gereduceerd tot een dorp van roddel en achterklap.

Verbazing ook over de haast angstaanjagende kracht die er van voetbal uitgaat. Over het gezinsdrama in Hoofddorp dat een paar dagen eerder vijf mensenlevens kostte, waren wij media snel uitgesproken. Maar nu betrof het ongeluk in Enschede een voetbalclub, waarbij het almaar uitdijende stadion ook nog eens symbool stond voor de opmars die FC Twente de laatste jaren doormaakt. En dus hadden het Duitse Bild, de Italiaanse Gazzetta dello Sport, het Amerikaanse CNN en de Engelse BBC het allemaal over breaking news. En begreep perschef Richard Peters op een gegeven moment ook waarom hij drie journalisten uit Nieuw-Zeeland aan de telefoon kreeg die op hun eigen landkaart maar niet het plaatsje Dishoek konden vinden. Foutje van de Engelse kwaliteitskrant The Guardian zo bleek, die het trainingskamp van FC Twente liet plaatsvinden in Nieuw-Zeeland.

’s Avonds was er indrukwekkende televisie met beelden van ontzetting die in de gezichten was gekropen. Bij voorzitter Munsterman, bij medewerkers van FC Twente die het ongeluk met eigen ogen zagen gebeuren, bij bouwvakkers die moesten rennen voor hun leven.

Het was zomaar een dag in juli, het werd een dag die zich met verwoestende kracht vastnagelde in de geschiedenis.

Peter Wekking