Column - Lamme eend, zo wordt Van Gaal genoemd

15/03/2011 11:00

Het leek wel of vorige week zondagmorgen in München de Middeleeuwen weer even waren ingetreden. Rond het hoofdkwartier van Bayern München aan de Säbener Strasse had zich een opgewonden meute verzameld.

Het hunkerende volk kwam niet om naar de uitlooptraining van de Bayern-spelers te kijken, wel om een openbare halsrechting bij te wonen. Die van Louis van Gaal, aanstaand offer van Beierse beulen.

De collectieve bloeddorst kwam voort uit de smadelijke 3-1 nederlaag die Bayern München daags ervoor had geleden bij Hannover 96 en dat was al weer de derde op rij. Eerder in de week werd Bayern door Schalke 04 uit het bekertoernooi gegooid en ging het zwalkende elftal in eigen stadion ook al onderuit tegen Borussia Dortmund.

Te veel nederlagen, te veel middelmatig voetbal en te veel Louis van Gaal, zo oordeelden de media voor wie het duidelijk was. Louis van Gaal was in München een trainer van de geschiedenis geworden.

Er waren zelfs al necrologieën te lezen waarin de Nederlander gefileerd werd als falend trainer, maar ook geroemd als linguïstisch wonder. De alleskunner uit Amsterdam had de afgelopen anderhalf jaar immers de Duitse voetbaltaal verrijkt met historische termen als Feierbiest en Kleiderkammer. En wat te denken van Tod oder der Gladiolen? Ook geniaal.

De aangekondigde trainersdood, hij bleef echter uit. Er bleibt, schreeuwde boulevardblad Bild zondagavond eenvoudig. De liefhebbers van een ouderwetse lynchepartij dropen teleurgesteld af. Hun Vliegende Hollander stijgt niet op, maar blijft gewoon in het trainersambt van Bayern. Tegen Hamburger SV (6-0 winst, zaterdag) voetbalde de ploeg weer als nooit tevoren.

De misère van München geeft nog maar eens de ijzingwekkende snelheid aan waarmee de panelen in het moderne topvoetbal kunnen verschuiven. Het is nog maar twee weken geleden dat Bayern met 1-0 won bij Internazionale en in eigen land werd bewierookt als een topelftal dat op grootse wijze wraak had genomen voor de verloren Champions League-finale van mei.

Van Gaal en zijn spelers kregen zoveel lof toegezwaaid dat ze van zelfbewustzijn niet eens meer rechtuit konden lopen. Drie nederlagen in Duitsland later en de Säbener Strasse lijkt op het Tahrirplein in Caïro.

Wie de neurose in Beieren wil begrijpen moet zich rekenschap geven van de datum 19 mei 2012. Dan wordt in de Allianz-Arena in München de eindstrijd van de Champions League afgewerkt en Bayern wil dan niet alleen een hoffelijk gastheer zijn, maar ook deelnemend finalist.

Het elftal van Van Gaal is in de Bundesliga afgegleden naar de vierde plaats en kwalificatie voor de Champions League is ineens ver weg. En dan blijken het kampioenschap en de nationale beker die Van Gaal in zijn eerste seizoen bij Bayern veroverde, op slag monsters zonder waarde.

De publieke aanvaringen die hij had met voorzitter Uli Hoeness en sportdirecteur Christian Nerlinger, de conflicten met de spelers Mark van Bommel, Mario Gomes, Anatoliy Tymoschuk en Miroslav Klose; in tijden van uitblijvend succes slaan ze als een boemerang op de autocratische trainer terug.

Ook Van Gaals keuze voor de jonge doelman Thomas Kraft, een beslissing waarvoor de clubleiding hem nog zo had gewaarschuwd, begint de trainer nu op te breken. Kraft was medeschuldig aan de nederlaag in Hannover.

President Uli Hoeness, een impulsieve woesteling, drong zaterdagavond al aan op ingrijpen. Karl-Heinz Rummenigge, bestuursvoorzitter en meer een bedachtzame strateeg, besliste maandag echter anders. Van Gaal blijft tot het einde van dit seizoen in het zadel, daarna wordt zijn nog één jaar doorlopende contract ontbonden.

Ondertussen schrijven de Duitse media vrolijk verder aan de kroniek van een aangekondigde trainersdood. Lamme eend, zo wordt de gevallen koning van Beieren genoemd. De achterliggende gedachte is duidelijk. Fladderen wil niet meer, maar vliegen zal-ie.

Peter Wekking