Niemand draait mooiere bardiensten dan Van Gaal

17/10/2011 10:00

Een week geleden schreef ik over te hete thee in de rust. Ik heb daarna veel mail gekregen van mensen die dat herkenden. U was het met mij eens. Het is onmogelijk om ook maar naar één woord van de trainer te luisteren met een plastic beker kokend water in je handen. Veel mensen hebben het ervaren als een Chinese foltering. Of ze je nu met een stok onder je voetzolen slaan of dat je de thee van tante Sjaan binnen tien minuten naar binnen moet klokken, het komt eigenlijk op hetzelfde neer.

Ik heb deze week geen zin om te schrijven over het moderne voetbal. In het moderne voetbal nemen persvoorlichters samen met de bondscoach door of er nu wel of niet hard mag worden gereageerd op het medisch team van Bayern München, legt Gertjan Verbeek voor de honderdste keer op de televisie uit dat hij volkomen authentiek is, leeft het hele land mee met de depressie van een presentator, kan iedereen inmiddels al na twee woorden alle zinnen van Ronald Waterreus afmaken, doet Robin van Persie met de minzame glimlach van Mona Lisa in zijn gezicht gebeiteld interviews op de televisie en begint Jan van Halst er steeds meer uit te zien als het achterlijke Zuid-Duitse neefje van Jack van Gelder.

Dan schrijf ik liever over nieuwe voetbalschoenen. Weinig dingen in het leven zijn spannender dan het dragen van nieuwe voetbalschoenen. Je moet dat kunnen, in een kleedkamer je nieuwe schoenen uit je tas halen. Ikzelf maakte ze altijd eerst vuil. Ik heb er nooit het zelfvertrouwen voor gehad, in een volle kleedkamer heel rustig je nieuwe kicksen aandoen. Bang voor het dollen.

'Zo Nico, gele schoenen. Toe maar, oude modekoning. Met blauwe veters. Jongens, kijk eens, Nico heeft nieuwe schoenen! Heb je ze helemaal zelf gekocht? Wat heb je gezegd? Ik wil iets geels? Staat goed bij je gebit, dat wel. Ga eens staan. Nee, doe niet zo flauw, ga nou eens staan. Ja, goed zo. Je lijkt kleiner op deze schoenen. Een centimeter of zestig. Wat is het merk? Van Velzen? Zitten er ook hele kleine nopjes bij? Ga je dan ook juichen als een dwerg als je hebt gescoord? Mogen we je dan optillen en ga je dan spartelen met je nieuwe voetbalschoenen?

Hoe heten ze? Praat eens wat harder. We verstaan je niet. De Men's adiPower Predator XTRX SG? Zo zo. Dus dat gaan wij zo zien, jouw nieuwe Men's adiPower? Dus niet die bekende glijpartijtjes langs de zijlijn, maar vernieuwde adiPower. En Predator, dat is toch een dinosaurus? Mooi man. Loop jij wel gewoon op een paar oude kicksen van Steven Spielberg in de rondte. Nou, fijne wedstrijd met je XTRX SG-gebeuren aan je klompvoeten, Dijkshoorn.'

Op nieuwe voetbalschoenen een kleedkamer uit komen wandelen, ik heb dat nooit goed gekund. En dan voetbalde ik nog in een tijd dat voetbalschoenen zwart waren. Nu voetballen kinderen op lichtgevende schoenen die je binnenkort ook verplicht aan moet doen als je 's avonds met pech naast je auto staat. Schoenen voor ANWB-leden vind ik het.

Ik ben altijd zo jaloers geweest op teamgenoten die alles vanzelfsprekend vinden. Ik ken bijvoorbeeld mensen die moeiteloos een kantinedienst draaien. Voor mij is dat de hoofdreden om mij nooit meer bij een vereniging aan te melden. Ik wil geen tosti's uit plastic knippen. Ik wil voetbal kijken. Ik weet niet hoe andere mensen dat doen, heel onbevangen een broodje kroket voor iemand gaan staan bakken. Ik word vreselijk agressief van het idee alleen al. Waarschijnlijk ben ik geen clubman in hart en nieren. Al het bloed trekt uit mijn gezicht als ik alleen maar aan de dreiging van een kantinedienst denk.

Hoe leer je al die verschillende soorten snoep uit je hoofd? Hoe ziet een zure mat eruit? Wanneer is een kroket heet van binnen? Als uit de ham van de tosti groen-bruin vocht loopt, is hij dan gaar of bedorven? Hoe weet je wie er aan de beurt is? Hoe moet je kijken als je net een blad met veertien bakken koffie voor de ouders van de D2 uit je handen hebt laten donderen?

Uiteindelijk is het allemaal onzekerheid. Ik heb ook nooit durven vlaggen. Ik was altijd de vader aan de andere kant van het veld die, als de grensrechter niet op kwam dagen, heel laf in de bosjes verdween om daar te zoeken naar iets wat helemaal niet kwijt was. Gisteren vertelde ik mijn vriend over deze twijfel en hij hielp mij met een prachtig advies. Geniaal in al zijn eenvoud. Hij zei: 'Vraag je altijd af hoe Louis van Gaal het zou doen.'

Dat helpt enorm. Je hoeft je alleen maar af te vragen: Zou er iemand durven te klagen over een broodje koude kroket bij Louis van Gaal? Ik denk het niet. Je kent zijn antwoord al. 'Wat suggereer jij nou eigenlijk, met je kroket? Dus dat die kroket koud is, dat is dan mijn schuld? Ja, dat zeg jij. Jij zegt eigenlijk, die meneer van Gaal heeft een hele rare neus, die zal wel geen kroketten kunnen bakken. Dat zeg jij eigenlijk tegen mij. Dus wat suggereer jij nou eigenlijk met die kroketvraag? Dat ik dom ben? Zeg het maar, hoor. Precies. Dat dacht ik ook. En nou wegwezen.'

Louis twijfelt nooit. Ik denk dat niemand mooiere bardiensten draait dan hij. Ik zag dat dit weekend nog, tijdens Studio Sport. Louis mocht, als ambassadeur van Spieren voor Spieren, het startschot geven van een hardloopwedstrijd. Dat deed hij magistraal. Geen spoortje twijfel. Ikzelf zou bang zijn geweest dat ik per ongeluk een Ethiopiër tussen zijn schouderbladen zou schieten. Hoe werkt zo'n pistool? Schiet ik niet per ongeluk een heel zeldzaam uiltje uit de lucht? Dat soort dingen. Moet je daar speciale kleding voor dragen? Kan iedereen het? Heb je er geen vergunning voor nodig? Ruikt kruit niet heel vies?

Louis van Gaal had er geen enkele moeite mee. Zelden zag ik iemand met zoveel innerlijke rust een pistool afvuren.

Nico Dijkshoorn